Cinayet tdk sözlüğünde yazdığına göre insan öldürmekmiş. İnsanın anlamına baktığımızdaysa şöyle bir şeyle karşılaşıyoruz; Toplum hâlinde bir kültür çevresinde yaşayan, düşünme ve konuşma yeteneği olan, evreni bütün olarak kavrayabilen, bulguları sonucunda değiştirebilen ve biçimlendirebilen canlı.
Pekala şimdi bunları ceninin özellikleriyle bir karşılaştıralım, eminim anne karnında çok güzel bir kültür çevresine sahiptir, türk bebekler de konuşmayı daha doğmadan öğreniyor zaten, zeki milletiz sonuçta, evreni kavramış halimizle doğuyoruz.
Evet evet, kürtaj kesinlikle cinayet.
İnsanlar beynimi yıkıyor ya. Bakış açımı mutlu olmamı sağlayabilecek şekilde oturtmamı sağlayacak etkenler uzun zamandır çevremde yoktu. İnsanları ne kadar üstün görmeye başlamışım anlatamam. Hepsi birer tanrı olup çıkmış benim için. Sanırım bu kadar zamanda ihtiyacım olan şey biraz kendini beğenmişlik diye tabir edilen, genelde kötü olduğu düşünülen, eskikliğinde insanı bunaltan özellikmiş. Ha bu insanlarla konuşmamı daha çok iç içe olmamı mı sağlayacak? Hayır elbette sadece kendimi kötü hissetmeyeceğim o kadar, daha doğrusu beynim yıkanana kadar böyle olacak işte. Şu an onların geri zekalı olduğunu düşünebiliyorsam tekrar onlar tanrım olana kadar diyim. Ha bu arada bu şarkı fenaymış >.< saç kesiminden ibaret bir klip olmasaydı daha da iyi olabilirdi en azından köleliğe dair daha kesin bir şeyler sunsaydı bize. Yine de şarkı çok iyi.
(Source: youtube.com)
Sanki aradığım huzur buydu. Şu an 5 aydır içimde olan o rahatsızlık duygusu gitti. Geri gelir diye korkuyorum açıkçası biraz. Çünkü eski bir arkadaşımla buluşacağım galiba. Ve muhtemelen kötü geçecek çünkü onla konuşmak istediğim hiç bir şey yok neredeyse. Sadece 5 ay önce görüşmeme kararı almıştık ve bu benim yarattığım rahatsızlık yüzünden olduğu için (mesafeli olduğum birine karşı bile yarattığım rahatsızlık bu kadar içimde kalmış) ve böyle kalmasını da istemediğim için onu arayıp tekrar buluşmak istediğimi söyledim. Telefonu yüzüme kapayacağını düşünüyordum fakat sevecen davrandı. Yetti yahu. Gerçekten yetti içim rahatladı şu anda. Oh be.
Aynı şeyi korodakilere de yapasım var. 4 gece boyunca sadece benim yanım boş kaldı otobüste ve bu insanı gerçekten kötü hissettiriyor. Beni küçümsüyorlar azıcık. Çünkü soru sorduğumda ya da bir şey istediğimde takmıyorlar. Ha ortamın ultra zeki eğlenceli insanı ben olsam takarlardı. Bu küçümsenme saçmalığı büyük oranda sessiz olmamla ilgili olmalı. Ya da davranışlarımla belki.
Aman sikmişim korodakileri ya. Şu an hakkımda kötü düşünen insanlar 1 eksildi. Ve bunun mutluğuğunun biraz daha tadını çıkarmak istiyorum sadece. Evet takıntılıyım, çocuk gibiyim. Ama mutluyum lan. Umarım bozulmaz.
Başkalarının birbirine nasıl yaptığını anlayamadığım davranışı şimdi ben sergilemeye başladım. Hayat çok garip gerçekten. Bazı şeylerin nedenini merak ediyorsunuz, buna uzun zaman harcıyorsunuz, kafanızı kurcalıyor ediyor ve bunu sadece farklı bir şans sayesinde tek günde çat diye anlayabiliyorsunuz. Garip ya işte, oldukça.
Evet nihayetinde çok fena aydınlandım ve bu aydınlanma bana pahalıya patlayacak.
Yanlış bölümdeyim, psikoloji okumalıydım, kahretsin.
Bir şey için gerçekten çok çaba harcamışsanız ve bu şeyden gerçekten çok uzun süre sonra hiçbir şeyin değişmediğini görmüşseniz size numaramı vereyim de bir ara birlikte intihar edelim çünkü korkuyorum yalnızken. Ha bu arada melodic death metal ve benzeri türler dayanmak için iyi işe yarıyor evet saat 5:23 ben hala uyumadım ve kafam bir dünya şu an. We were born to leaaaad
Fundamental Attribution Error
Yine gececiyim. Üstelik 3 saat sonra kalkıp okula gitmek üzere hazırlanacakken. Bu saatte bana bu yazıyı yazdıran şey ise demin bir arkadaşımın blog yazısına denk gelmem. Babası öldükten sonra yazdığı yazıyı okudum. Üstüne bir güzel oturup ağladım. Bizim için o kadar şey yapan hep ilgi isteyen ama takmadığımız, nasıl olsa anlamazlar, amaan sınırlayıcı bikaç insan işte dediğimiz anne babamız bir gün tak diye ortadan kaybolduğunda hobaa seviyormuşum ben bunu be moduna girip üzüldüğümüzde anlıyoruz anca değerlerini. Bu kadar insan hayatıma girip çıkıyor ama onlar hep yanımda olmayı isteyen tek insanlar. Ve hak etmedikleri bir sürü şeye maruz bırakıyorum onları. Ne bileyim. Bunların farkında olduğum için çocuğum olmayacak muhtemelen. Çünkü bu acizliği tatmak istemiyorum. Çok güzel olsa bile. Bir insan yaratıp hayatımı ona adayamayacak kadar halsiz hissediyorum kendimi. Ha yaratanlar çok mu enerjik, babama baksanız ev hayatı televizyon başında geçen kendi çayını başkasına koyduran yaşlı bir adam, annem deseniz.. neyse buraya girsem uyumaya zaman kalmayacak, manyak kadın aah ah.
Sanırım en büyük adaletsizliği onlar yaşıyor. Bana akıtacakları parayı kendileri harcasalar çok daha eğlenebilirlerdi bence. Ama şimdi ellerinde ne var? Onlarla hiç ilgilenmeyen hayatını adam gibi bile bilmedikleri sadece kavga ettikleri bir kız. Merak ediyorum da insan sevmeye bu kadar muhtaç mı acaba? Bu kadar şeyi yapmalarının amacı sadece sevgimi kazanmak olmasa gerek. Seviyor da olmalılar. Buradan da bu ihtiyaç gibi gözüktü gözüme. Onlara borcumu ödeyebileceğimi sanmıyorum ama keşke doğmadan önce bize bir kontrat filan imzalatsalar. Uymalarını istediğimiz maddeler filan olsa. Bu şekilde küçük balık büyük balığı yiyor çünkü.
